نکات نظارت و اجرای سقف تیرچه بلوک

در کشور ما سقف تیرچه بلوک با تیرچه بتنی و بلوک سفالی، سیمانی یا یونولیتی رواج بسیاری دارد و در اغلب ساختمان های کوچک و متوسط از این نوع سیستم سقف استفاده می نمایند. علیرغم محبوبیت این نوع سقف، متاسفانه چه در مرحله ساخت تیرچه های بتنی (استفاده از میلگرد ضایعاتی و نامرغوب، جوش نامناسب، بتن پاشنه بی کیفیت که عملا می توان آن را ملات نامید)، و چه در مرحله اجرای این نوع سقف ضعف های جدی وجود دارد که توجه کمتری به آن شده است. در زیر برخی معایب این نوع سقف که مهندسان ناظر باید در زمان اجرا تا حد امکان از بروز آنها جلوگیری نمایند، بیان می گردد:

  1. تکیه گاه این تیرچه ها بر روی تیرها عمدتا ناکافی بوده و به طور مناسب اجرا نمی گردد.
  2. بتن این تیرچه ها استاندارد نیست و در حد یک ملات کم کیفیت است.
  3. ملاحظات مربوط به مهار میلگرد در پاشنه تیرچه و عملکرد آن با بتن پاشنه در این تیرچه ها رعایت نمی شود.
  4. به دلیل ضعف در بارگیری، باراندازی و استقرار تیرچه در سقف همواره امکان شکسته شدن و انهدام بخش هایی از بتن پاشنه وجود دارد.
  5. جزئیات مربوط به تامین ظرفیت برشی در انتهای تیرچه ها از طریق آرماتورهای اوتکا و همچنین تامین ظرفیت خمشی منفی از طریق بکارگیری آرماتور منفی یا انجام نمی شود و یا غیراصولی است.
  6. خیز منفی در تیرچه ها که باید بسته به شرایط ساخت اجرا شود (معمولا به ازای هر متر طول دهانه 2 میلیمتر خیز رو به بالا در نظر گرفته می شود)، غالباً به درستی اجرا نمی گردد.
  7. کلاف عرضی یا ژوئن یا tie beam به منظور تضمین انسجام سقف و عملکرد یکپارچه آن اجرا می شود. از جمله مشکلات همیشگی در این سقف ها بی توجهی به اجرای صحیح tie beam است.
  8. آرماتور حرارتی یا در یونولیت فرو رفته و یا چسبیده به بلوک اجرا می شود که عملا کارایی خود را از دست داده و پیامد آن ترک خوردگی سقف ناشی از حرارت و جمع شدگی می باشد.

استفاده از تیرچه کرومیت به جای تیرچه بتنی از برخی از ضعف های فوق جلوگیری می کند. این سیستم سقف با جایگزینی بلوک های یونولیتی (پلی استایرن) به جای بلوک سفالی ضعیف تر و غیراستانداردتر می شود؛ زیرا:

  1. یونولیت ها باید کندسوز باشند. عدم کندسوز بودن از مشکلات اساسی بلوک های یونولیتی است. در واقع ضوابط حریق در این نوع بلوک ها رعایت نمی شود.
  2. بدلیل آنکه در بسیاری از کارگاه های تولیدی افراد سودجو مبادرت به تولید بلوک های یونولیتی می نمایند، چگالی این بلوک ها در حدود 7-8 kg/m3 است، در حالیکه مطابق آیین نامه چگالی بلوک های یونولیتی باید در حدود 13-14 kg/m3 باشد. پیامد این امر تغییر حجم یونولیت زیر بار ناشی از بتن ریزی می باشد. زیرا بلوک ها تا زمان گرفتن بتن و سخت شدن آن به عنوان قالب عمل می کنند. بدین ترتیب به جای 5cm بتن ریزی روی بلوک فراتر از 7cm بتن ریزی می کنیم و نه تنها بار سقف کاسته نشده که به مراتب افزایش پیدا می کند. همچنین این کاهش ارتفاع منجر به نزدیک شدن بدنه یونولیت به جان تیرچه شده و کاهش شدید عرض جان تیر T شکل را موجب می گردد، به طوری که جان 3-4cm تقلیل یافته و عملا تمام فرضیات طراحی از بین می رود.
  3. در صورت عدم اجرای رابیتس یا توری مرغی، اندود گچ و گچ و خاک روی یونولیت پس از مدتی دچار ترک خوردگی و فروریزش می شود. بر خلاف تبلیغاتِ سازندگان مصالح یونولیتی که شیار را مجوز اجرای مستقیم نازک کاری می دانند، آیین نامه آن را رد می کند. بعلاوه ضخامت لازم گچ مطابق ضوابط حریق بر روی یونولیت ها تامین نمی شود و در آتش سوزی های کوچک تمام سقف فرو می ریزد.
  4. مطابق آیین نامه اگر از سیستم سقف یونولیت و تیرچه استفاده گردد، به منظور جلوگیری از سرایت آتش سوزی، در فصل مشترک دو واحد باید یونولیت تخلیه شده و دیوار جداکننده دو واحد تا زیر بتن سقف سازه ای ادامه یابد. عدم رعایت این مورد نیز از مشکلات اساسی است.

 

دسته‌ها

درباره نویسنده:

یک دیدگاه
یک پینگ

پاسخ دهید